De starter staat op zijn podiumpje alsof het een startblok is. Licht voorover gebogen, stabiel. De ene voet voor de andere. Hij heeft zijn felrode poloshirt strak in zijn gladgestreken broek gestopt. Zijn lippen zijn op elkaar geklemd. Een adertje trilt bij zijn slapen. Hij opent zijn mond. Eén voor één rollen de letters eruit. ‘Meisjes! Gereed maken!’ klinkt het. Lees verder…

Hij heet Richard Koenst. Of Ricardo. Dat ligt eraan welke telefoon hij opneemt. Een forse, blonde gestalte in Tommy Hilfiger-shirt. Getrouwd met Tess Kuling, een frêle vrouw met doordringende ogen, zwaar opgemaakt in bruin- en rozetinten. Hij werkt voor ‘paragnosten-online.nl’ en samen runnen ze ‘paragnosten.nu’. Met de nadruk op ‘nu’. Zeven dagen per week, vierentwintig uur per dag, zijn ze beschikbaar. Op ieders nachtkastje ligt een telefoon. Van elf uur ’s avonds tot drie uur ’s nachts staan die roodgloeiend. ‘Dan kunnen mensen hun vrienden niet meer bellen. En ze hebben toch behoefte aan een gesprek.’

Zo’n gesprek verloopt bijvoorbeeld als volgt: ‘Hallo, met Paragnosten.nu, met Richard spreek je.’ (…) Lees verder…

‘De aap en het paard hadden m’n ouders al voordat ze ons hadden. Het paard is op een spijker getrapt. Ze hadden z’n poot kunnen amputeren, maar dan heeft zo’n beest geen leven, dus die is daaraan doodgegaan. De aap kwam uit Venezuela. Die hebben we weggegeven toen wij naar de Dominicaanse Republiek verhuisden. Ik heb gehoord dat hij nu in de dierentuin zit.’

De zusjes zitten op de bank met de chihuahua’s op schoot. De kamer is netjes opgeruimd. Een grijze wandkast beslaat één muur. Er staat een wekker uit Jamaica op, een houten papegaai uit Bonaire en een pelikaan uit Sint Maarten. Achter glas een fles rum en gekleurde cocktailglazen.

Lees verder…

‘Ik werd grijs toen ik nog geen veertig was, nu vijftien jaar geleden. Die eerste haren trok ik eruit, maar dat houd je natuurlijk niet lang vol. Toen ben ik het gaan verven. Eerst werd het kastanje, daarna mahonie. Toen ben ik overgegaan op paars en zo is het begonnen.’

Ze schenkt thee in de bovenwoning die ze twintig jaar geleden betrok. Ze draagt een paarse leren veter om haar nek, een paars t-shirt en een paars sjaaltje. Haar giletje met spiegeltjes is zwart, haar spijkerbroek blauw. Maar haar ondergoed, zegt ze, is paars, net als de kleine fleur de lys op haar bovenarm. Cadeautje van haar jongste zoon voor haar vijftigste verjaardag. Lees verder…