In de buitenwereld hebben ze het wel eens zwaar. Man, er bestaan zoveel vooroordelen over hun vak. Alsof ze alleen maar schaamlippen corrigeren. Alsof het ze enkel om geld is te doen. Dat klopt misschien voor de beunhazen die de beeldvorming overheersen. Maar kom eens langs in Beverwijk, in het Rode Kruis-ziekenhuis bij het brandwondencentrum. Dan zul je zien hoe het echt toegaat.
‘Ik moet vooral aan m’n stemmetjes denken. Ik heb een blij, een lief en een boos stemmetje. In de moeilijkste passage moet ik boos en verbaasd tegelijk zijn. Als je overdreven toneelspeelt, verlies je. En ook als je je vergist. Ik ken de drie bladzijden uit m’n hoofd. Ik houd het boek er alleen bij als spiekbriefje.’
Het is woensdagmiddag, de voorleeskampioen zit op zijn slaapkamer. Op de muren hangen voetbalposters en foto’s waarop hij in soft focus poseert naast meisjes in witte prinsessenjurkjes met rode rozen in hun armen. Die zijn gemaakt in Koerdistan, toen hij daar nog woonde. Lees verder…
Voor het orgel zit ze, onder het slagwerk, met de klarinettisten aan haar rechterzijde (voor de kijker in de zaal links) en links (voor de kijker rechts) drie jonge, uit de kluiten gewassen trombonisten. Ze is klein en slank, met kort haar in een licht beduusd kapsel. Haar instrument is een dieprode diagonale streep door de rest van het orkest. Lees verder…
‘Het is een eer. Iedereen wil je de hand schudden en biertjes met je drinken. Je loopt bij elke polonaise vooraan. Je moet jureren bij verkleedwedstrijden, oorkondes uitdelen aan vrijwilligers. Als mensen langs je huis rijden, wordt er getoeterd en geroepen.’
De prins zit, omringd door een menigte, in de recreatiezaal van het bejaardentehuis. Vroeger konden er alleen nonnetjes terecht, nu wonen er ook burgers. Verzorgsters hebben hen in boerenkielen gehesen, bonte zakdoeken omgeknoopt en hun stoelen in een halve cirkel gezet. Voor hun ogen gooien dansmariekes hun mollige benen omhoog. Lees verder…
