Een tijdje terug had ik weer eens moed verzameld om een impuls te geven aan mijn sociale leven. De truc in Los Angeles is om je eigen groep te vinden. Je subcultuur, je ghetto. Tot dusver is mij dat nooit gelukt. De leesclub leest onverteerbare boeken, de fietsclub is alleen voor homo’s, de gaarkeuken geeft me een gevoel van maatschappelijk nut maar verder niets, en wat deel ik met Nederlanders behalve een taal?

Op internet zette ik een oproep. Gezocht: onafhankelijke geesten. Lees verder…

Een paar maanden geleden overkwam me het volgende. Bij het verlaten van de sportschool probeerde ik mijn auto uit een parkeervak te manoeuvreren. Daarbij botste ik tegen de auto die rechts van de mijne stond geparkeerd. Ik stapte uit om te zien wat ik had aangericht: een flinke kras. Ik keek om me heen. De parkeerplaats was verlaten. De zon scheen. Ik was een kwartiertje van huis vandaan. Los Angeles is een grote stad. Lees verder…

De film ‘Rize’ brengt een nieuwe hip-hop dansstijl in beeld: ‘clowning’ en ‘krumping’, ontstaan in de straten van South Central Los Angeles. Door de dans kunnen kinderen uit de ghetto’s hun agressie uiten – op een geweldloze, welhaast spirituele manier. Lees verder…

Kijk, Al Green is nu ook bij de Starbucks te koop. Hij knipoogt me toe in het schap naast de thermoskannen, een knuffelbeer in een wollen trui. ‘Everything’s OK’ staat er ter hoogte van zijn borst. De titels van zijn liedjes geven aan waarom: ‘You are so beautiful’, ‘I wanna hold you’, ‘Real love’, ‘Perfect to me’.

In gedachten ga ik terug naar Memphis, Tennessee, een druilerige zondagochtend. Lees verder…