Om bovenin de kerktoren van Vianen te komen, moet de beiaardier vier steile trappen op van versleten, eeuwenoud hout. Goed de leuning vasthouden en uitkijken wanneer je de klim waagt. Als je precies op het hele uur langs de luidklokken komt, overleven je oren het niet. Die dingen dateren uit de Middeleeuwen, zijn 2300 kilo zwaar en zo klinken ze ook. Lees verder…

Hij heet Richard Koenst. Of Ricardo. Dat ligt eraan welke telefoon hij opneemt. Een forse, blonde gestalte in Tommy Hilfiger-shirt. Getrouwd met Tess Kuling, een frêle vrouw met doordringende ogen, zwaar opgemaakt in bruin- en rozetinten. Hij werkt voor ‘paragnosten-online.nl’ en samen runnen ze ‘paragnosten.nu’. Met de nadruk op ‘nu’. Zeven dagen per week, vierentwintig uur per dag, zijn ze beschikbaar. Op ieders nachtkastje ligt een telefoon. Van elf uur ’s avonds tot drie uur ’s nachts staan die roodgloeiend. ‘Dan kunnen mensen hun vrienden niet meer bellen. En ze hebben toch behoefte aan een gesprek.’

Zo’n gesprek verloopt bijvoorbeeld als volgt: ‘Hallo, met Paragnosten.nu, met Richard spreek je.’ (…) Lees verder…

Een tijdje terug had ik weer eens moed verzameld om een impuls te geven aan mijn sociale leven. De truc in Los Angeles is om je eigen groep te vinden. Je subcultuur, je ghetto. Tot dusver is mij dat nooit gelukt. De leesclub leest onverteerbare boeken, de fietsclub is alleen voor homo’s, de gaarkeuken geeft me een gevoel van maatschappelijk nut maar verder niets, en wat deel ik met Nederlanders behalve een taal?

Op internet zette ik een oproep. Gezocht: onafhankelijke geesten. Lees verder…

Een paar maanden geleden overkwam me het volgende. Bij het verlaten van de sportschool probeerde ik mijn auto uit een parkeervak te manoeuvreren. Daarbij botste ik tegen de auto die rechts van de mijne stond geparkeerd. Ik stapte uit om te zien wat ik had aangericht: een flinke kras. Ik keek om me heen. De parkeerplaats was verlaten. De zon scheen. Ik was een kwartiertje van huis vandaan. Los Angeles is een grote stad. Lees verder…